Πώς μπορούμε να βελτιστοποιήσουμε τη ζωή μας; Να απεγκλωβιστούμε από τον εφησυχασμό του κοινότοπου και να απαλλαγούμε από τις αλυσίδες του κομφορμισμού; Πώς μπορούμε να τακτοποιήσουμε εκλεπτυσμένα τη ζωή μας δίχως να σπαταλάμε χρόνο σε δραστηριότητες μηδενικής αξίας; 

Η μεταμόρφωσή μας σίγουρα δεν είναι περίπατος αλλά ούτε και ανέφικτο όνειρο. Απαραίτητη προϋπόθεση για να κερδίσουμε σε αυτό το παιχνίδι της αυτοβελτίωσης είναι η δράση. Να μπούμε δηλαδή στο παιχνίδι και να παίξουμε, αφού δεν μπορούμε να είμαστε νικητές σε ένα παιχνίδι που δεν συμμετέχουμε.Να κάνουμε όσα μας αναλογούν και να μη διστάζουμε να κολυμπάμε όταν μας ανοίγονται νέοι ορίζοντες. Με λίγα λόγια να αλλάξουμε, να ενεργήσουμε αποφασιστικά, να δεσμευτούμε με πίστη. Μόνο έτσι η ζωή θα μας επιβραβεύσει χαρίζοντάς μας απρόσμενες νίκες. ´Οπως υπέροχα έχει πει ο Robin Sharma, κάθε αλλαγή είναι δύσκολη αρχικά, μπερδεμένη στο μέσο και υπέροχη στο τέλος. 

Τι δεν πρέπει να κάνουμε για να ενεργοποιήσουμε τα χαρίσματά μας και να γίνουμε οι ήρωες της ζωής μας;

Δεν απολαμβάνουμε τον τίτλο του καλού παιδιού

Η ροπή μας να λέμε ΝΑΙ έχει τίμημα, αφού κάθε φορά που λέμε ΝΑΙ σε κάτι ασήμαντο, λέμε ΟΧΙ σε κάτι σημαντικό. Εξασκούμαστε λοιπόν στην τέχνη του ΟΧΙ και εκπαιδευόμαστε στο να αντέχουμε την αποδοκιμασία των άλλων για να μπορέσουμε να  ευθυγραμμιστούμε με τη δική μας αλήθεια. 

Δεν βασίζουμε την ευτυχία μας σε κάτι εξωτερικό

Η πραγματική δύναμη δεν έρχεται ποτέ έξωθεν. Η ανεξάντλητη δύναμή μας ανακαλύπτεται και εκφράζεται όταν έρθουμε σε επαφή με τα ταλέντα και τις κλίσεις μας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να τροφοδοτούμε την υλιστική όρεξή μας ούτε και να βασίζουμε την ταυτότητά μας στην ύλη και στα γήινα αγαθά, αφού η δύναμη που μας δίνουν είναι πλασματική. 

Δεν υποτιμούμε τις μικρές επιλογές

Οι μικρές επιλογές έχουν μεγάλη βαρύτητα ( τι λέμε, τι σκεφτόμαστε, τι τρώμε, τι κάνουμε), αφού ο τρόπος που ζούμε τις ώρες μας, διαμορφώνει τις μέρες μας και ο τρόπος που ζούμε τις μερες μας διαπλάθει τη ζωή μας και καθορίζει το πεπρωμένο μας. Κάνοντας λοιπόν μικρά βήματα καθημερινά, οδηγούμαστε σε μια καλύτερη ζωή. 

Δεν γεμίζουμε τα κενά μας με περισπασμούς 

Οργανώνουμε τις μέρες μας με τους δικούς μας όρους και έτσι εισπράττουμε τις ανταμοιβές της αυτοπειθαρχίας, του θάρρους, της ενσυναίσθησης, της ακεραιότητας, της αυτοβελτιωσης. Αν κατευνάσουμε την όρεξή μας για πάθη και περιττές πολυτέλειες, θα αυξήσουμε την πείνα μας για ουσιαστικές επιδιώξεις όπως αυτή της προσφοράς, της χρησιμότητας και της επίδρασης. Έτσι, θα μετατοπιστούμε βαθιά.

Δεν προβάλλουμε τα δυνατά μας στοιχεία

Δίνουμε απλόχερα στον εαυτό μας χώρο στοχασμού για να μπορέσουμε να αποδιώξουμε τις έγνοιες και τις αρνητικές σκέψεις. Δεν ξεχνάμε ότι η έμπνευση τρέφεται από την απομόνωση, η οποία μας βοηθά να επανεκτιμήσουμε όλους μας τους θησαυρούς. Δουλεύουμε ήσυχα με τον εαυτό μας και αναπτύσσουμε τη δεξιότητα να επικεντρωνόμαστε στη βελτιστοποίηση μιας συγκεκριμένης δεξιότητάς μας για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ακριβώς όπως κάνουν οι πρωτοκλασσάτοι κάθε είδους. 

Δεν είμαστε απλοί διεκπεραιωτές 

Δε γινόμαστε πρόβατα που ακολουθούν το κοπάδι, ούτε επιτρέπουμε τις αναβολές. Αλλάζουμε τη νοοτροπία μας ώστε να μη λειτουργούμε μηχανικά και εφαρμόζουμε τη λογική της λεπτοδουλειάς έχοντας εσωτερική επιμονή. Η εμμονική προσοχή και εστίαση ακόμη και στην πιο ελάχιστη λεπτομέρεια είναι αυτή που θα μας κάνει να διακριθούμε και να αναβαθμίσουμε την προσωπική αλλά και επαγγελματική μας ανάπτυξη.

Δεν αφήνουμε την προσοχή μας να διασπάται

Ζούμε σε μια εποχή διασπασμένης επικέντρωσης, με τις νέες τεχνολογίες να διαβρώνουν το δυναμικό μας. Αντί να σπαταλάμε χρόνο σε δραστηριοτητες μηδενικής αξίας και να ξεγλιστράμε στην κατάσταση του θύματος, καταλογίζοντας σε άλλους ευθύνες για τη δυσάρεστη πραγματικότητά μας, κάνουμε το extra mile, το κάτι παραπάνω. Είμαστε απόλυτα παρόντες, έντονα επινοητικοί και εξαιρετικά καταρτισμένοι. Έτσι, βλέπουμε τις ζωές μας βαθμιαία να καλυτερεύουν και τις μικρές μας νίκες να στοιβάζονται. Όλα αυτά, τροφοδοτώντας την έμφυτη δύναμή μας και ξαναγράφοντας το αφήγημά μας.

Δεν χάνουμε τον ενθουσιασμό μας

Το σκοτάδι μας βοηθά να εκτιμήσουμε το φως και η θνητότητά μας, είναι ένα δώρο, αφού μας υπενθυμίζει ότι ίσως και να μην υπάρχει αύριο. Έτσι, ζούμε με ενθουσιασμό, μένουμε επικεντρωμένοι στα σημαντικά παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας  και κυνηγάμε τα όνειρά μας σήμερα.

Γιατί πρέπει να αποτινάξουμε τον τίτλο του καλού παιδιού και να φροντίσουμε τον εαυτό μας ψαχνοντας να βρούμε τι μας ικανοποιεί αληθινά; Γιατί πρέπει να βάλουμε την αυτοφροντίδα μας προτεραιότητα;Γιατί αν δεν ικανοποιήσουμε πρώτα τις δικές μας ανάγκες, δεν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε πιο ανώτερες πράξεις αγάπης ( αλτρουισμός, προσφορά ). Αλλά και επειδή οι ανεκπλήρωτες ανάγκες μας δεν θα εξαφανιστούν μαγικά, θα βρουν ύπουλους και μεταμφιεσμένους τρόπους να έρθουν στην επιφάνεια: θυμός, μνησικακία, θλίψη, νευρώσεις.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε για να τα αποφύγουμε όλα αυτά; Να πειραματιστούμε με νέες νοοτροπίες και να ξεμάθουμε άλλες που μας απομάκρυναν από το στόχο μας:

Ρισκάρουμε
Απαρνιόμαστε την ασφάλεια και τα δευτερογενή οφέλη που μας προσφέρουν αυτά που μας βασανίζουν : η πλήξη, ο φόβος, η παχυσαρκία, οι ουσίες, ο πόνος . Ακούμε τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας και μετασχηματίζουμε την ταλαιπωρία μας σε κουράγιο, ώστε να ζήσουμε ικανοποιητικά. Αν πονάμε για παράδειγμα, πρέπει  να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, αφού αυτό είναι ένα μήνυμα πως κάτι πρέπει να κάνουμε διαφορετικά: σαν το προειδοποιητικό λαμπάκι στο αυτοκίνητο, που όταν ανάψει δεν πρέπει να το αγνοήσουμε, αλλά να κινητοποιηθούμε. Ο πόνος μας, μπορεί να γίνει το ισχυρότερο χαρτί μας αν το χρησιμοποιήσουμε σωστά,

Επιλέγουμε εργαλεία που μας βοηθούν

Ένα από αυτά , είναι να μπαίνουμε στη θέση της παρατήρησης και να παρακολουθούμε ή ακόμη και να καταγράφουμε τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις. Πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι σήματα που μας δείχνουν την πορεία: ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε, πιο πείραμα πρέπει να δοκιμάσουμε κάθε φορά. Ένα άλλο, είναι να κάνουμε στον εαυτό μας τις σωστές ερωτήσεις κάθε φορά. Αν για παράδειγμα αντίμετωπίζουμε προβλήματα στη δουλειά ρωτάμε τον εαυτό μας: Τι μπορώ να κάνω διαφορετικά για να βρω μεγαλύτερη ικανοποίηση; Τι θα μπορούσα να αλλάξω σήμερα ώστε να νιώσω καλύτερα αύριο;

Φτιάχνουμε τον κατάλογο των αναγκών μας

Μπορεί στην αρχή να νιώθουμε λίγο περίεργα , αλλά αν δεν ακούσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, δεν θα το κάνει κανείς για εμάς. Γράφουμε τι θέλουμε απο τη ζωη μας, πώς θα θέλαμε να αγαπάμε  και να φροντίζουμε τους αλλους, πώς θα θέλαμε να διασκεδάζουμε. Γράφουμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε συναισθηματικά και έχουμε υπομονή, αφού πολλές φορές τα συναισθήματά μας δυσκολεύονται να εκδηλωθούν ξεκάθαρα και θα πρέπει να τα αποκρυπτογραφήσουμε.

Ικανοποιούμε αυτές τις ανάγκες

Αν θελουμε μια ζωή με περισσότερη χαρά και ικανοποίηση, δεν περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν. Εκφράζουμε ξεκάθαρα αυτό που θέλουμε χωρίς γκρίνιες και κακεντρέχειες. Διαπραγματευόμαστε, χωρίς όμως να ξεπερνάμε τα όρια του αυτοσεβασμού μας. Χρησιμοποιούμε όλα τα όπλα μας για να δείξουμε στους αλλους τι είναι αυτό που θελουμε και αν αποτύχουν όλες οι προσπάθειες μας, φεύγουμε,χωρίς φόβο. Είναι πολύ μεγάλο το τίμημα που θα πληρώσουμε αν προδώσουμε τα θέλω μας και  δεν αντιδράσουμε θεωρώντας ότι δεν αξίζει και τόσο να διατηρήσουμε τον αυτοσεβασμό μας.

Ελευθερωνόμαστε από τον εαυτό μας

Εμείς οι ίδιοι στήνουμε τις μεγαλύτερες παγίδες στον εαυτό μας. Πολλές φορές, μας συμπεριφερόμαστε με τον χειρότερο τρόπο. Οφείλουμε να απαλλαγούμε από αυτήν την επιβεβλημένη δουλεία και να δούμε τη ζωή σαν παιχνίδι με πολλαπλά επίπεδα. Ικανοποιούμε πρώτα τις βασικές βιολογικές μας ανάγκες και ύστερα προχωράμε στις ψυχολογικές. Ακολουθούμε το « ένα βήμα τη φορά» και θυμόμαστε ότι η ζωή είναι γεμάτη από επανεκκινήσεις, αυτή είναι και η μαγεία της!

 

Αν το καλοσκεφτούμε, η ζωή είναι απλή και αποτελείται από ένα δίπολο: το θετικό και το αρνητικό. Ερμηνεύουμε κάθε πτυχή της ζωής μας ( υγεία, οικονομικά, σχέσεις, επαγγελματικά, προσωπική ζωή) ως καλή ή κακή και αισθανόμαστε ανάλογα. Το ερώτημα είναι, μπορούμε να εξορύξουμε τη δύναμή μας, ώστε να μπορέσουμε να σηκωθούμε χαρούμενοι το πρωί, να εργαστούμε με πάθος, να εμπνευστούμε, να κουβεντιάσουμε ποιοτικά και να απολαύσουμε καλή υγεία; Μπορούμε! Με ποιον τρόπο; Ανακαλύπτοντας τον προορισμό μας, την αποστολή μας, κάτι σαφές και καλά ορισμένο. Κάποιοι άνθρωποι αφιερώνουν τη ζωή τους στην προσφορά ( γιατροί χωρίς σύνορα, εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού ) και αυτό τους οπλίζει με απεριόριστη δύναμη. 

Υπάρχουν μέρη στον κόσμο, όπου η υγεία των ανθρώπων πάσχει αισθητά λιγότερο και η ποιότητα ζωής είναι πολύ υψηλή. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν βρει την αποστολή τους, η οποία δεν είναι απαραίτητα κάτι πολυσύνθετο, αλλά κάτι που τους δίνει τη σιγουριά ότι η ζωή τους και η παρουσία τους στη ζωή των άλλων είναι πράγματα πολύ σημαντικά. Αφού έχουν βρει τον προσδιορισμό τους, έχουν αποδώσει στον εαυτό τους την αξία που τους αναλογεί και διάγουν έναν βίο γεμάτο ενέργεια, χαμόγελα και δημιουργία.

Τι κάνουν;

Ασκούνται ελαφριά
Έχουν συνειδητοποιήσει ότι η υγεία του μυαλού και του πνεύματος είναι πράγματα αλληλοεξαρτώμενα και πως η αδράνεια, όχι μόνο εξασθενεί το σώμα, αλλά επηρεάζει και τη διάθεση, αφού ως γνωστόν, μέσω της άσκησης, εκκρίνονται ενδορφίνες και σεροτονίνη, οι ορμόνες της ευτυχιας.

Κρατούν τα επίπεδα του στρες χαμηλά

Πώς; Κάνοντας ασκήσεις ενσυνειδητότητας (mindfulness), που είναι ό,τι πιο σύγχρονο και αποτελεσματικό για τη μείωση του άγχους. Αποσυνδέονται από τον αυτόματο πιλότο και δίνουν προσοχή σε ό,τι συμβαίνει μέσα τους και γύρω τους εκείνη τη στιγμή. Ξυπνούν με ενσυνειδητότητα, μετακινούνται, εργάζονται, ασκούνται με τον ίδιο τρόπο και ακόμη και όταν ξαπλώνουν για να κοιμηθούν, το κάνουν με ενσυνειδητότητα. 

Κοιμούνται καλά

Για να το επιτύχουν αυτό, κλείνουν τις οθόνες 3 ώρες πριν κοιμηθούν και δημιουργούν μια ρουτίνα ύπνου που περιλαμβάνει : ζεστό μπάνιο, ζεστό αφέψημα χαλαρωτικών βοτάνων, χαμηλό φωτισμό και λίστες ευγνωμοσύνης για τη μέρα που μόλις τελείωσε. 

Είναι ανοιχτοί στο καινούριο

Αντί να καταναλώνουν την ενέργειά τους στο τι τους πονά, βρίσκουν ένα καινούριο κίνητρο κάθε φορά και αφοσιώνονται εκεί. Είναι μαθητές στη ζωή γιατί έχουν συγκεντρώσει αρκετό παρελθόν και έχουν καταλάβει ότι η γνώση είναι απέραντη και δεν σε προδίδει ποτέ.

Έχουν σημαία τους τη δράση

Αποδέχονται τα συναισθήματά τους χωρίς να προσπαθούν να τα ελέγξουν. Ο ´Οσσο, Ινδός γκουρού έχει πει: « Αν προσπαθούμε να εξαλείψουμε ένα κύμα με άλλο κύμα διαρκώς, θα δημιουργήσουμε μια ατελείωτη θάλασσα από κύματα». Καλωσορίζουν λοιπόν τα συναισθήματά τους, τα παρατηρούν και τα αποδέχονται. Αν υποφέρουν, δέχονται την οδύνη σαν ένα δώρο που θα τους δοθεί αν ξετυλίξουν την κορδέλα του. Γιατί όμως να μπουν σε αυτή τη διαδικασία συναισθηματικής υποδοχής και αποδοχής; Γιατί τα συναισθήματα είναι σαν τους επισκέπτες, εναλλάσσονται μέσα από τη δράση. Φροντίζουν λοιπόν να δημιουργούν νέα συναισθήματα μέσα από τη δράση. Όπως και να νιώθουν, επικεντρώνονται στο τώρα και « κάνουν τις δουλειές τους» έχοντας πως μότο τους το « ποια πράξη πρέπει να κάνω τώρα;».

Αφήνονται στη Ροή

Βυθίζονται απόλυτα και χάνονται μέσα στις δραστηριότητες που αναλαμβάνουν και το απολαμβάνουν τόσο πολύ, που χάνουν την αίσθηση του χρόνου και βιώνουν τη βέλτιστη εμπειρία. Ρέοντας, 

εστιάζονται σε μια συγκεκριμένη ασχολία. Ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν και πώς να το κάνουν απερίσπαστοι , επιστρατεύοντας όλες τους τις δυνάμεις. Έτσι, είναι πιο παραγωγικοί, ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες του λάθους, δίνουν περισσότερη προσοχή στους άλλους και είναι πιο δημιουργικοί.

Έχουν Αντιευθραυστότητα

Όχι μόνο δε λυγίζουν όταν δέχονται ένα πλήγμα, αλλά δυναμώνουν κατά το « Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό» του Νίτσε. Εφαρμόζουν το “ don’t put all your eggs in one basket “, ( μη βάζεις όλα τα αβγά σου στο ίδιο καλάθι) και έτσι έχουν πολλές εναλλακτικές. Μπορεί να έχουν την κύρια ασχολία τους, δεν επενδύουν όμως 100% εκεί. Έχουν και μια δευτερεύουσα ασχολία, έτσι ώστε να μην είναι τελείως αδύναμοι μπροστά σε μια κακοτυχία. Ακόμη, αποφεύγουν αυτά που τους καθιστούν  εύθραυστους: τους τοξικούς ανθρώπους, τα social media στην υπερβολή τους, την κακή διατροφή, την κακή οικονομική διαχείριση και την ανάλωση σε ανούσια πράγματα.

 

Κατά τον Osho, πνευματικό διδάσκαλο με διεθνή αναγνώριση, ο διαλογισμός, είναι μια κατάσταση κατάργησης του μυαλού. Το μυαλό μας, είναι μια συνεχής κυκλοφοριακή συμφόρηση: πηγαινοέρχονται σκέψεις, επιθυμίες, αναμνήσεις, φιλοδοξίες, όνειρα. Ακόμη και στον ύπνο μας, αυτό λειτουργεί υπόγεια και προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Ο διαλογισμός, είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτήν την υπερδραστηριότητα του νου: είναι το σταμάτημα της σκέψης, η κατάργηση του νου, η απόλυτη σιωπή. Είναι η δημιουργία μιας απόστασης ανάμεσα σε εμάς και στις σκέψεις μας και η αποσύνδεση από το μυαλό μας.

Διαλογισμός και συνειδητότητα 

Ένας τρόπος να υποτάξουμε το μυαλό μας, είναι να αποκτήσουμε συνειδητότητα. Η συνειδητότητα αποκτάται μέσω της δράσης και όχι μέσω της σκέψης. Ό,τι και αν κάνουμε, το κάνουμε με πλήρη επίγνωση, ακόμη και το κούνημα του μικρού μας δάχτυλου. Παραμένοντας συγκεντρωμένοι στην κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη μας και αποφεύγοντας μηχανικές συνήθειες, μεταβάλλουμε την ποιότητα της ζωής μας και βιώνουμε την απόλαυση ακόμη και μέσα από δράσεις φαινομενικά ασήμαντες. 

Διαλογισμός για μια ισορροπημένη ζωή

Σαν ζωντανά όντα που είμαστε, κινούμαστε με πόλωση: τις ημέρες μας διαδέχονται οι νύχτες, τις χαρές μας οι λύπες, το γέλιο μας διαδέχεται το κλάμα μας και τα καλοκαίρια μας οι χειμώνες. Αυτό, πρέπει όχι μόνο να το αποδεχτούμε, αλλά και να το απολαύσουμε, αφού οι αρνητικές καταστασεις δίνουν ένταση στη ζωή μας και δίχως αυτές, η ζωή μας θα ήταν βαρετή και ανούσια. Παραμένουμε λοιπόν διαθέσιμοι και στους δύο πόλους, με ευγνωμοσύνη. Θα υπάρξουν φορές που θα βιώνουμε την απόλυτη ευτυχία και θα πρέπει να το απολαμβάνουμε. Το ίδιο όμως θα πρέπει να εκπαιδευτούμε να νιώθουμε και στις στιγμές απόλυτης δυστυχίας. Μαθαίνουμε να επωφελούμαστε από όλες τις στιγμές στο σύνολο τους, για να επιτρέψουμε στην αρμονία να εγκατασταθεί. Τόσο τα ευχάριστα όσο και τα δυσάρεστα στοιχεία της ζωής μας, αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τόσο το θετικό, όσο και το αρνητικό, κινούνται αδιαίρετα μαζί και αποτελούν δύο πλευρές της ίδιας ενέργειας. 

Καλωσορίζουμε όχι μόνο τη χαρά αλλά και τη λύπη. Της ανοίγουμε την πόρτα και τη βάζουμε στο σπίτι μας, ακούγοντας προσεκτικά όσα έχει να μας πει. Πραγματικά θα εκπλαγούμε με το τι μπορεί να μας διδάξει και με τις ομορφιές της. Ομορφιές που η χαρά δεν μπορεί να συναγωνιστεί, αφού η λύπη έχει βάθος, ενώ η χαρά έχει επιφανειακότητα.

Διαλογισμός αποδοχής του αρνητικού και του θετικού

Έχουμε την τάση να διώχνουμε το οποίο αρνητικό συναίσθημα, να θέλουμε να το ξεφορτωθούμε. Αντί γι αυτό όμως, θα πάρει να αφήσουμε όλα τα συναισθήματα μας να υπάρχουν για να επέλθει η ισορροπία.

Κλείνουμε τα μάτια και αρχίζουμε να κοιτάμε μέσα μας: στο σώμα, στο μυαλό, στα συναισθήματά μας. Εκεί θα βρούμε κάτι αρνητικό, μικρό ή μεγάλο. Θα το αφήσουμε να υπάρχει, θα το δεχτούμε και θα χαλαρώσουμε με αυτό. Αν νιώθουμε ανήσυχοι, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει την ανησυχία. Αν νιώθουμε δυστυχισμένοι, νιώθουμε και απολαμβάνουμε τη θλίψη μας. Αφήνουμε τώρα αυτά τα αρνητικά στοιχεία να φύγουν και, παραμένοντας με τα μάτια κλειστά, μεταπηδούμε στο άλλο άκρο της πολικότητας, στο θετικό μέρος. Το βρισκουμε, όσο μικρό ή μεγάλο και αν είναι και χαλαρώνουμε με αυτό. Το αγκαλιάζουμε και το απολαμβάνουμε, ακριβώς όπως κάναμε και με το αρνητικό. Αφήνουμε τώρα τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία να φύγουν και διατηρώντας τα μάτια κλειστά, απλώς υπάρχουμε, επιτρέποντας στις αντιθέσεις να υπάρχουν. Ανοίγουμε τώρα τα μάτια και απολαμβάνουμε το υπόλοιπο της ημέρας μας με τη συνειδητοποίηση ότι η ισορροπία έρχεται από την εμπειρία όλων των διαστάσεων της ζωής. 

 

Όσα ήθελα να πω αλλά δεν είπα, γιγαντώνονται με τον καιρό μέσα μου. Γίνονται θηρίο και με πνίγουν, είτε με τη μορφή ψυχικής ασθένειας, είτε με τη μορφή εθισμού. Μεγάλος εθισμός είναι και το φαγητό. Δύσκολα κανείς μπορεί να απεξαρτηθεί από αυτό. Είναι και αυτό ένα ασφαλές καταφύγιο. Σύμφωνα με τη θεωρία που ονομάζεται Internal Family Systems, (Εσωτερικά Οικογενειακά Συστήματα), υπάρχουν τρία κομμάτια, τρεις υποπροσωπικότητες  που κυριαρχούν στη ζωή μας: το κομμάτι των εξόριστων (Exiles), το κομμάτι των διαχειριστών (Managers), και το κομμάτι των πυροσβεστών (Firefighters).

Πιο αναλυτικά :
Exiles :´Ο,τι εξορίζω γιατί με πονά : τραύματα, άβολες και δυσάρεστες καταστάσεις, συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν : θυμός, αγανάκτηση, σύγχυση, απελπισία, ντροπή, απώλεια.

Managers: Χρήσιμες άμυνες που επιστρατεύω για να διαχειριστώ εξόριστες καταστάσεις και συναισθήματα:  εκλογίκευση, συμφιλίωση, αίσθηση δύναμης, έκφραση συναισθημάτων, ανάκτηση ελέγχου ζωής.

Firefighters: Αποσπούν την προσοχή μου από την ουσία, την στρέφουν κάπου άλλου (φοβία, υπερφαγία), συντηρώντας έτσι ένα προβληματικό σχήμα.

Όλα αυτά λοιπόν που δεν είπα αλλά ένιωσα, δεν εκφράστηκαν, θάφτηκαν βαθιά μέσα μου αλλά δεν διαγράφτηκαν. Απωθήθηκαν στο ασυνείδητο και απέκτησαν περισσότερη δύναμη. Μπορεί να ισορρόπησα με τη βοήθεια των managers, η πληγή μου όμως συνέχισε να αιμορραγεί εσωτερικά και αφού αρνήθηκα να δώσω φωνή σε αυτό που με δυσαρεστούσε, αυτό μεταμφιέστηκε  και βγήκε στην επιφάνεια με άλλους τρόπους, με λάθος τρόπους: εθισμοί, βία, μανία, αυτοκτονικότητα, καταναγκασμοί.

Τι πρέπει να κάνω;

Σύμφωνα πάλι με την προσέγγιση IFS, θα πρέπει να εκπαιδεύσω όλα τα κομμάτια μου ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά και ειρηνικά. Μάλιστα υπάρχει και σχετικό ανέκδοτο που αναφέρει πως « τα πάω πολύ καλά με τους εαυτούς μου». Σα να έχω έναν συντονιστή, τον Εαυτό μου και να του έχω αναθέσει ένα πολύ δύσκολο έργο: να ηγηθεί μιας ομάδας, να φροντίσει να γνωριστούν καλά τα μέλη της, να εξασφαλίσει μια σχέση ειλικρίνειας ανάμεσα τους, για να μπορέσει να ισορροπήσει το σύστημα και να καταφέρει ο ίδιος να παραμείνει στο κέντρο του. Αυτό δεν είναι ένα εύκολο έργο, αφού οι φωνές μέσα μου είναι πολλές και διαφορετικές και τα μηνύματα που στέλνουν είναι αντιφατικά: ο επικριτικός ενήλικας κατευθύνει, σαμποτάρει και τιμωρεί, ο στοργικός γονέας προστατεύει, ο ηθικός ενήλικας λαμβάνει αποφάσεις και τηρεί τους κανόνες, ο μόνιμος αντιρρησίας εξίσταται με το παραμικρό και το αβοήθητο παιδί ζητά προστασία. 

Βήματα εξισορρόπησης:

  1. Καλοδέχομαι και κατανοώ όλες τις εσωτερικές μου φωνές
  2. Μπαίνω στη θέση του παρατηρητή και εντοπίζω με ποιους τρόπους κάποιες φωνές μπορούν να μου δυσχαιράνουν τη ζωή
  3. Αγκαλιάζω, φροντίζω και ηρεμώ τα ενοχλητικά κομμάτια μου, δεν τα απορρίπτω, δεν τα διώχνω. 

Έτσι, κάθε φορά που αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα ή βρίσκομαι σε κάποιο δίλημμα, αφήνω όλες μου τις φωνές να εκφραστούν και αν νιώσω ότι κάποια γίνεται ενοχλητική, προσπαθώ διερευνήσω τι την ενοχλεί, να την διαβεβαιώσω ότι δεν κινδυνεύει έτσι ώστε να μπορέσει και αυτή να χαλαρώσει.

Η ομαδική ψυχοθεραπεία ξεκίνησε το 1940 και ανάλογα με τις εκάστοτε μεταβολές ή εμφανισεις νέων προσεγγίσεων, εμφανίζονταν οι αντίστοιχες παραλλαγές στις θεραπευτικές ομάδες. Υπάρχουν ομάδες για όλες τις προτιμήσεις και ανάγκες : Ομάδες αυτογνωσίας και αυτοβοήθειας, ομάδες τραυμάτων, ομάδες ονείρων, ομάδες ψυχοδράματος, ομάδες κατάθλιψης, ομάδες για διατροφικές διαταραχές, ομάδες για ασθενείς διαφόρων παθήσεων, ομάδες για θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, ομάδες ατόμων με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, ομάδες σεξουαλικά κακοποιημένων ατόμων, ομάδες Ανώνυμων Αλκοολικών, ομάδες για διαζευγμένους, ομάδες για ανθρώπους σε πένθος, ομάδες για διαταραγμένες οικογένειες, ομάδες για παντρεμένα ζευγάρια, διαδικτυακές ομάδες υποστήριξης (ιδιαίτερα χρήσιμες γι’ αυτήν την περίοδο που διανύουμε) και πολλές άλλες.

Ο αριθμός των ατόμων ποικίλλει. Ξεκινούν από 4 άτομα και μπορεί να φτάσουν τα 20. Στην περίπτωση μεγάλου αριθμού ατόμων, απαιτούνται δυο συντονιστές και αποστάσεις ασφαλείας τώρα πια, λόγω του ιού. Στόχος των ομάδων, είναι η αλλαγή και η ωρίμανση. Τα οφέλη των ομάδων είναι πολλά, το βασικότερο όμως είναι ότι μέσα από τη διάδραση με τα υπολοιπα μέλη, οι θεραπευόμενοι αναγνωρίζουν και κατανοούν τι πάει λάθος στις αλληλεπιδράσεις τους όχι μόνο στην ομάδα αλλά και στη ζωή. Έτσι, αλλάζουν αυτά τα δυσπροσαρμοστικά μοτίβα και υιοθετούν άλλα, πιο λειτουργικά. Με ποιους τρόπους όμως βοηθάει τους θεραπευόμενους η ομαδική θεραπεία;

Καλλιεργεί την ελπίδα

Η πίστη στη δύναμη της ομάδας είναι από μόνη της αποτελεσματική, πόσο μάλλον το γεγονός ότι πριν από το ξεκίνημα μιας ομάδας, ο θεραπευτής ενισχύει τις θετικές προσδοκίες και τονίζει τις θεραπευτικές δυνατότητες της ομάδας. Εκείνο όμως που ενισχύει περισσότερο την ελπίδα, είναι το γεγονός ότι το κάθε μέλος έρχεται σε μεγάλη επαφή με ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα, οι οποίοι έχουν βελτιωθεί χάρη στη θεραπεία.

Διαψεύδει τα αισθήματα μοναδικότητας

Πολλά μέλη μπαίνουν σε ομάδες πιστεύοντας ότι είναι μοναδικοί στη δυστυχία τους και στα προβλήματά τους. Αυτό συμβαίνει λόγω της κοινωνικής απόσυρσης που βιώνουν, η οποία προκύπτει από τις διαπροσωπικές τους δυσκολίες. Αυτές, καθιστούν τη δυνατότητα ουσιαστικής στενής προσωπικής σχέσης σχεδόν αδύνατη.Μέσω της ομάδας όμως, τα μέλη συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνοι στη δυστυχία τους και αυτό είναι μεγάλη πηγή ανακούφισης, αφού οι θεραπευόμενοι βιώνουν την εμπειρία του « όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε».

Ενισχύει τη μιμητική διαδικασία

Η μιμητική συμπεριφορά είναι διάχυτη μέσα στις ομάδες. Οι θεραπευόμενοι μιμούνται τον θεραπευτή, που λειτουργεί ως πρότυπο συγκεκριμένων συμπεριφορών: Μιμούνται τον τρόπο έκφρασής του, ακόμα και τον τρόπο σκέψης του. Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι οι θεραπευόμενοι μιμούνται κάποια χαρακτηριστικά των άλλων μελών της ομάδας και ακόμη μαθαίνουν και επωφελούνται μέσω της παρατήρησης. Μέσα από τον ρόλο του παρατηρητή λοιπόν, μαθαίνουν πώς χειρίζονται τα προβλήματά τους τα άλλα μέλη, αλλά και δρέπουν τα οφέλη της θετικής έκβασης της θεραπείας κάποιου άλλου θεραπευομενου με παρόμοια προβλήματα.

Αναπτύσσει κοινωνικές δεξιότητες

Οι τεχνικές κοινωνικοποίησης ποικίλλουν στις ομάδες. Υπάρχουν ομάδες όπου η κοινωνική μάθηση επιβάλλεται να είναι άμεση. Τέτοιες είναι οι ομάδες εφήβων, όπου μπορεί να ζητηθεί στα μέλη να υποδυθούν ρόλους, για το πως για παράδειγμα μπορεί να ζητήσει ένα αγόρι ραντεβού από μια κοπέλα. Σε άλλου τύπου ομάδες, η κοινωνική μάθηση είναι πιο έμμεση αλλά και πάλι υπαρκτή, αφού τα μέλη των δυναμικών ομάδων αποζητούν την ανατροφοδότηση, πληροφορίες δηλαδή αναφορικά με τη δυσπροσαρμοστικη τους συμπεριφορά. Η ανατροφοδότηση αυτή δίνει μια πολύ καλή εξήγηση για την απομόνωση ή τη μοναξιά των μελών. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να αποφεύγει τη βλεμματική επαφή και αυτό να απομακρύνει τους άλλους από κοντά του.

Επιταχύνει την αλληλεπίδραση 

Αυτό πραγματοποιείται μέσω δομημένων ασκήσεων, οι οποίες βοηθούν τα μέλη να έρθουν σε επαφή με καταπιεσμένα συναισθήματα, με άγνωστα κομμάτια του εαυτού τους αλλά και να έχουν καλύτερη επίγνωση της σωματικής τους κατάστασης. Τέτοιες ασκήσεις έχουν να κάνουν με διαλογισμό και τεχνικές χαλάρωσης. Άλλες ασκήσεις, αφορούν την ομάδα συνολικά, ή ένα μέλος απέναντι στη ομάδα (δυστυχώς, τετοιου τύπου ασκήσεις που προωθούν τη σωματική επαφή  θα πρέπει να περιμένουν λόγω της τρέχουσας κατάστασης.) Μια τέτοια ασκηση είναι το “trust fall”(πτώση με εμπιστοσύνη), όπου ένα μέλος στέκεται στο κέντρο του κύκλου με τα μάτια κλειστά και αφήνεται να πέσει στα χέρια της ομάδας που το αγκαλιάζει και του φέρεται στοργικά. Μια άλλη άσκηση, ονομάζεται    «blind walk» (τυφλος περίπατος) και τα μέλη χωρίζονται σε δυάδες. Σε κάθε ζευγάρι, ο ένας έχει τα ματια του κλειστά και ο αλλος έχει τον ρόλο του καθοδηγητή. Μια τέτοια άσκηση μπορεί να αποκαλύψει πολλά για συγκρουόμενους εσωτερικους ρολους και απωθημένα συναισθήματα. 

 

Σύμφωνα με τις αρχές της γνωστικής συμπεριφορικής θεραπείας (CBT), ο δυσλειτουργικός τρόπος σκέψης μας, επηρεάζει όχι μόνο τη διάθεσή μας αλλά και τη συμπεριφορά μας. Πολλές φορές, σκεφτόμαστε με λάθος τρόπο και παρόλο που κάποιες αυτόματες σκέψεις μας είναι αληθινές, υπάρχουν πολλές που είναι αναληθείς ή περιέχουν μόνο έναν μικρό βαθμό αλήθειας. ´Ετσι, δημιουργούνται στρεβλώσεις, […]

Πολλές φορές, ακόμη και όταν υπάρχουν γύρω μας όλες οι προϋποθέσεις για να είμαστε ευτυχισμένοι, δε νιώθουμε πλήρεις. Φοβόμαστε πως αυτό το συναίσθημα δεν θα κρατήσει για πάντα, πως θα χάσουμε ό,τι αγαπάμε, πως δεν θα είμαστε ασφαλείς ή υγιείς. Η πρώτη παρόρμηση, είναι να απωθήσουμε τα άγχη και τις ανησυχίες μας με την ελπίδα ότι έτσι θα φύγουν. Αυτό όμως είναι λάθος τακτική. Μόνο αν τα κοιτάξουμε κατάματα χωρις να τα επικρίνουμε και τα εξετάσουμε προσεκτικά για να βρούμε την πηγή τους,  θα μπορέσουμε να τα αποδομήσουμε και θα σταματήσουμε να είμαστε υποχείριό τους. Αν λοιπόν δεν καταπιέζουμε τους φόβους μας αλλά τους κοιτάμε κατάματα, τους διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά και αυτό φέρνει την οριστική λύτρωση και την απόλυτη ελευθερία.

Φόβος και σχέσεις
Πολλές φορές, η επιθυμία μας να έχουμε έναν σύντροφο, είναι η προέκταση της επιθυμίας μας να έχουμε κάποιον να μας φροντίζει. Για να διερευνήσουμε αν οι σχέσεις μας βασίζονται στην αμοιβαία ανάγκη ή στην αμοιβαία ευτυχία, δεν έχουμε παρά να ρωτήσουμε τον εαυτό μας. Αν βασίζονται στην ανάγκη, στον φόβο, δεν έχουν γερά θεμέλια και δεν θα μακροημερεύσουν.

Φόβος και συνήθειες

Όλοι ενδίδουμε σε συνήθειες και υιοθετούμε συμπεριφορές που δεν είναι ακριβώς ωφέλιμες: το να αγοράζουμε τακτικά ρούχα, το να βλέπουμε παθητικά τηλεόραση ή το να περνάμε πολύ χρόνο σε μια συγκεκριμένη καφετέρια. Αυτό που θα πρέπει να κάνουμε, είναι να κοιτάξουμε σε βάθος μέσα μας και να διακρίνουμε τον πρωτογενή φόβο και την πρωταρχική επιθυμία που βρίσκονται πίσω από τις συμπεριφορές μας.

Ενσυνειδητότητα: Το αντίδοτο στον φόβο

Είναι στην ανθρώπινη φύση μας να σκεφτόμαστε καμία φορά πράγματα που ανακινούν αισθήματα φόβου και θλίψης ή να ανακαλούμε τον παλιό μας πόνο. Μάλιστα πολλές φορές, επιστρέφουμε σε αυτές τις αναμνήσεις, όσο επώδυνες και αν είναι. Ακριβώς σε αυτό το σημείο θα πρέπει να επιστρατεύσουμε την ενσυνειδητότητά μας, η οποία μας θυμίζει ότι η παρούσα στιγμή είναι ό,τι χρειαζόμαστε και δεν χρειάζεται να ανατρέχουμε στα παλιά. Το παρελθόν έχει παρέλθει,και δεν μπορεί να μας προσφέρει την ίαση που χρειαζόμαστε. Αντίθετα, μπορεί να μας προκαλέσει αληθινό πόνο, όχι μόνο συναισθηματικό αλλά και σωματικό. Αντί λοιπόν να ξαναπροβάλλουμε παλαιότερες καταστασεις, υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι έχουμε και άλλη επιλογή: να δούμε τη στιγμή όπως είναι και να αφήσουμε το παρελθόν στην άκρη. 

´Ασκηση: Μιλώ στο παιδί μέσα μου

Τοποθετώ δύο καρέκλες αντικριστά. Κάθομαι πρωτα στη μια και προσποιούμαι ότι είμαι το αδύναμο, ευάλωτο παιδί. Αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να εκφραστεί: « Φοβάμαι, νιώθω αβοήθητος, κανείς δε με φροντίζει, δε μπορώ να κάνω τίποτα».Καθώς εκφράζομαι, επιτρέπω σε αισθήματα άγχους, απελπισίας και απόγνωσης να έρθουν στη επιφάνεια. Τα καλωσορίζω και τα αποδέχομαι. Δίνω στο απροστάτευτο παιδί όσο χρόνο χρειάζεται για να εκφραστεί και να αποσυμπιεστεί. Όταν τελειώσει, σηκώνομαι και κάθομαι στην άλλη καρέκλα, όπου υποδύομαι τον ρόλο του ενηλίκου εαυτού μου. Κοιτάζω την απέναντι καρέκλα και φαντάζομαι ότι μιλώ στο αβοήθητο παιδί που κρύβεται μέσα μου. Το κανακεύω και το καθησυχάζω: « Καλέ μου άκουσέ με. Είμαι ο ενήλικος εαυτός σου. Δεν είσαι πια ένα απροστάτευτο παιδάκι. Έχεις ενηλικιωθεί. Είσαι έξυπνος, ώριμος , δυνατός και μπορείς να προστατεύεις μόνος σου τον εαυτό σου, να επιβιώνεις μόνος σου. Δεν χρειάζεσαι κάποιον άλλον για να σε φροντίσει. 

Κάνοντας αυτήν την άσκηση, διαπιστώνουμε ότι μας κατακλύζει ένα αίσθημα σιγουριάς και ασφαλείας. Ένα αίσθημα που προέρχεται από την πίστη στον εαυτό μας και όχι από την προσκόλληση σε κάποιον άλλον. Το πρώτο βήμα για να αποχωριστούμε τον φόβο μέσα μας, είναι να τον αναγνωρίσουμε και να τον εξημερώσουμε. Ύστερα, έρχεται η επίγνωση ότι είμαστε ασφαλείς και ότι δεν χρειαζόμαστε κανέναν άνθρωπο – αποκούμπι. Είμαστε απολύτως ικανοί να φροντίζουμε και να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας, αλλά και να απολαμβάνουμε το σπίτι μας, το παρόν δηλαδή, δίχως να μας στοιχειώνει το παρελθόν μας, που έχει παρέλθει και χωρίς να χανόμαστε μέσα στα σχέδιά μας για το μέλλον. Δεν ωφελεί να εγκλωβιζόμαστε σε εμμονικές διαδικασίες προγραμματισμού, χάνοντας το εδώ και τώρα. Λειτουργούμε λοιπόν στο παρόν, ζούμε ενσυνείδητα σε αυτό και μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε την παρούσα στιγμή με τον καλύτερο τρόπο.

Η ομορφιά της ζωής είναι μπροστά μας, αλλά δεν είμαστε σε θέση να την ακούσουμε, αφού υπάρχει πολλή φασαρία μέσα μας: το μυαλό μας και το σώμα μας είναι γεμάτα θορύβους. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι η ησυχία, η μη δράση, είναι επίσης δράση αλλά και ότι υπάρχουν εμπειρίες χωρίς ήχο, που είναι δυνατότερες από οποιονδήποτε ήχο. Η κοινωνία μας όμως δεν μας βοηθά, αφού δεν επικροτεί αυτού του είδους τη δραση. Αντίθετα, την παρερμηνεύει ως αδράνεια, ως νωχελικότητα. Πολλές φορές μας λένε: «Κάνε κάτι, μην κάθεσαι», προτρέποντάς μας έτσι να ενεργήσουμε. ´Ενας γνωστός γκουρού όμως λέει: « Μην κάνεις τίποτα, κάθισε!». Έχουμε όμως ταυτίσει τόσο πολύ την ησυχία, τη σιωπή με την απραξία, που ακόμη και αν κάποιες φορές επιθυμούμε να καθίσουμε και να μην κάνουμε τίποτα, όταν μας δίνεται η ευκαιρία, νιώθουμε αμήχανα, δεν ξέρουμε πώς να εκμεταλλευτούμε αυτές τις στιγμές.

Η σιωπή και οι άλλοι
Όλοι αποζητούμε τη σύνδεση με τους άλλους και μας απασχολεί το κομμάτι της συντροφικότητας. Για να μπορέσουμε να επανασύνδεθουμε με τους σημαντικούς άλλους μας, πρέπει να αναζητήσουμε τους τρόπους. Ένας τέτοιος, που μπορεί ακόμη και να κατοχυρώσει την ευτυχία μας, είναι η άνεση μέσα στη σιωπή, μια σιωπή που προέρχεται από την οικειότητα. Μπορούμε να ευεργετηθούμε από την παρουσία των άλλων, αφού η παρουσία είμαι το πολυτιμότερο πράγμα που μπορεί κάποιος να μας δώσει. Συνυπάρχουμε  λοιπόν χωρίς να πρέπει κάτι να κάνουμε ή να πούμε, χωρίς να πρέπει να γεμίσουμε τα κενά. Αρκεί να θυμόμαστε ότι το άηχο μπορεί να κάνει πιο πολύ θόρυβο από οποιαδήποτε φωνή και να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε ανούσια την ενέργειά μας φωνάζοντας ή μιλώντας δυνατά.

Η κοινωνία μας, δεν επιδοκιμάζει μόνο τη δραση, αλλά και την επίτευξη των στόχων, αφού είναι στοχοκεντρική. Μας ωθεί να κινούμαστε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, έχοντας πάντα συγκεκριμένο στόχο στο μυαλό. Η παρέκκλιση από τον στόχο θεωρείται ατόπημα. Οι ανατολικές θρησκείες από την άλλη και η πρακτική του διαλογισμού προωθούν τη φωτισμένη «ζωή χωρίς στόχο» και πρεσβεύουν ακριβώς το αντίθετο: Ότι τα πάντα βρίσκονται ήδη μέσα μας. Συνεπώς, δεν χρειάζεται να τρέχουμε να φτάσουμε αυτό που κάθε φορά τοποθετούμε μπροστά μας, ούτε να αναλωνόμαστε στο κυνήγι της ευτυχίας σκεπτόμενοι ότι υπάρχει κάποιο καλύτερο μέρος στο οποίο πρέπει να φτάσουμε. 

Ας εκπαιδευτούμε λοιπόν στο να κάνουμε το οτιδήποτε, από το βούρτσισμα των δοντιών, ως το πότισμα των φυτών, με επίγνωση και χωρίς στόχο. Μια πολύ όμορφη και αποτελεσματική συνήθεια που θα μας βοηθήσει να επεκτείνουμε την επίγνωσή μας αλλά και να συνδεθούμε στενότερα με τους γύρω μας, είναι η εξής: Προσκαλούμε φίλους, να εστιάσουμε την προσοχή μας στην αναπνοή και μαζί να κλείσουμε το εσωτερικό μας ραδιοφωνο. Αυτή η συλλογική διαδικασία ευνοεί τη σύνδεσή μαζί τους, αφού εάν όλοι μαζί σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και αρχίσουμε να αναπνέουμε, παύουμε να είμαστε απομονωμένες και ξεχωριστές οντότητες και δρούμε συλλογικά ως μια υπερδύναμη. Έτσι, παράγεται μια πιο δυνατή ενέργεια από αυτήν που παράγουμε όταν αναπνέουμε ενσυνείδητα μόνοι μας.

Η σιωπή και εμείς

Η εσωτερική μοναχικότητα, που δεν είναι ταυτόσημη με την κοινωνική απόσυρση, είναι πολύ αναζωογονητική και μπορεί να μας τροφοδοτήσει με πολλά οφέλη αν της το επιτρέψουμε. Σχετίζεται με το πόσο επιμελείς είμαστε στην προσπάθεια μας να συνδεθούμε με τον αληθινό μας εαυτό. Πόσο επιτρέπουμε στο σώμα μας να χαλαρώσει και πόσο αφήνουμε την ενέργεια της ενσυνειδητότητας και της συγκέντρωσης να διεισδύσει. Μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι στο εδώ και τώρα; Μπορούμε να έχουμε ειρήνη και χαρά αυτήν ακριβώς τη στιγμή; Μπορούμε! Ακόμη και αν έχουμε περάσει όλη μας τη ζωή αναβάλλοντας την ηρεμία μας. Μπορούμε να σταματήσουμε τις σκέψεις μας, να πάρουμε ενσυνειδητές αναπνοές και να βρούμε τη γαλήνη και την ειρήνη που αποζητούμε. Γιατι όμως να σπαταλήσουμε όλη μας τη ζωή για να μάθουμε να είμαστε παρόντες και να εκτιμήσουμε το θαύμα της ζωής; Ας το κάνουμε εδώ και τώρα!

 

Γιατί αποφεύγουμε την αλλαγή; Γιατί δεν αφήνουμε να βγουν στην επιφάνεια τα δημιουργικά στοιχεία που εδρεύουν μέσα μας; Γιατί αντιστεκόμαστε στο κάλεσμα της ζωής; Επειδή τοποθετούμε μόνοι μας αόρατους φράχτες: φανταστικά σύνορα που ορίζουν την πραγματικότητά μας. Μεγαλώνοντας,  οικειοποιούμαστε αρνητικες πεποιθήσεις και περιοριστικές φοβίες που μας εμποδίζουν να χαρούμε τα δώρα της ζωής.

 Τι πρέπει όμως να κάνουμε για να μπορέσουμε να αφεθούμε με πίστη και χωρίς φόβο στο ανώτερο πλάνο; Να μπούμε στη θέση του παρατηρητή και να αναγνωρίσουμε τους αόρατους φράχτες μας. Αφού τους αποδεχτούμε, θα ασκήσουμε τη δύναμη της θέλησής μας και θα προχωρήσουμε προς τις ανεξάντλητες δυνατότητες μας μειώνοντας πρώτα τις αντιστάσεις μας.

Σύμφωνα με την ιστορία του αλυσοδεμένου ελέφαντα, υπήρχε κάποτε ένας θεόρατος ελέφαντας σε ένα τσίρκο. Πολύ συνηθισμένο. Το παράδοξο όμως ήταν ότι στεκόταν δεμένος σε ένα μικροσκοπικό ξύλο που ελάχιστα έμπαινε μέσα στο έδαφος. Σύμφωνα με τη λογική, ένα ζώο που μπορεί να λυγίσει σίδερα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να σπάσει τα δεσμά του και να δραπετεύσει. Τι τον κρατούσε όμως; Το ότι τον έδεναν σε ένα παρόμοιο ξυλαράκι από τότε που ήταν μικρός και ανυπεράσπιστος. Τότε πάσχιζε να ελευθερωθεί αλλά δεν τα κατάφερνε γιατί το ξύλο ήταν πολύ δυνατό για τις δυνάμεις του. Αφού προσπάθησε τότε πολλές μερες, αποδέχθηκε την αδυναμία του και υποτάχτηκε στη μοίρα του. Η ανάμνηση λοιπόν εκείνης της αδυναμίας, έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του και έκανε τον ελέφαντα να νομίζει ότι δεν μπορεί να δραπετεύσει. Το χειρότερο είναι ότι δεν αμφισβήτησε αυτήν την ανάμνηση και δεν προσπάθησε ποτέ να ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του. Έτσι και εμείς, γυρίζουμε τον κόσμο έχοντας τοποθετήσει ένα σωρό αόρατους φράχτες που μας στερούν την ελευθερία. Γιατί; Επειδή μια φορά, πριν από πολλά χρόνια, προσπαθήσαμε κάτι και δεν το καταφέραμε. Ζούμε σε μια ανάμνηση, στον μικρό εαυτό μας που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.

Ο μόνος τρόπος όμως για να μάθουμε αν τώρα μπορούμε, είναι να σηκώσουμε τα μανίκια και να δοκιμάσουμε ξανά, με πείσμα, σα να ήταν η πρώτη φορά. Αφού συνειδητοποιήσουμε ότι ο φόβος είναι ένα φάντασμα που δημιουργεί μια ψευδαισθησιακή πραγματικότητα, μαθαίνουμε να δείχνουμε επιμονή και εμπιστοσύνη. Σαν τους τεχνίτες των διαμαντιών, που κάθε μέρα κόβουν μεθοδικά και με αφοσίωση την πέτρα τους. Μια μέρα, ένα και μόνο χτύπημα θα σπάσει την πέτρα και θα αποκαλύψει το διαμάντι.´Ετσι, θα ανταμειφθούμε αναπάντεχα για το θάρρος μας λαμβάνοντας υπέροχα δώρα όπως αυτό της προσωπικής ανάπτυξης και της σοφίας.

Τι μπορεί να μας κινητροδοτήσει σε αυτήν την προσπάθεια; Η σκέψη ότι δεν θα υπάρξει ποτέ καλύτερος εαυτος μας από εμάς τους ίδιους. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος να μας μιμηθεί, θα είναι λιγότερο καλός σε σχέση με τον αυθεντικό εαυτό μας αφού ο καθένας μας είναι μοναδικός. Πώς όμως θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε το κρυφό δυναμικό μας; Πώς θα απελευθερώσουμε μεγαλύτερο μέρος από την κρυφή δημιουργικότητά μας; Πώς θα πλησιάσουμε περισσότερο στον προορισμό μας; Σκεπτόμενοι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ καλύτερη στιγμή από το σήμερα για να απαλλαγούμε από τους φόβους μας και να γίνουμε ο καλύτερος εαυτός μας. Όπως είπε κάποτε και ο Ηρόδοτος « Είναι καλύτερο, τολμώντας τα πάντα, να παθαίνεις τα μισά απ’ όσα φοβάσαι, παρά, κυριευμένος προκαταβολικά από φόβο για κάθε ενέργεια, ποτέ να μην κανεις τίποτα».